Te goed voor deze wereld

Al eerder schreef ik over B. Hij heeft een fijne verjaardag gehad en inmiddels is er bij B weer veel gebeurd.

Zo vertelde hij gisteren met groot enthousiasme over zijn vakantie naar Turkije. Hij ging met een groepsreis voor mensen met een verstandelijke beperking. Hij kende alleen W uit Maassluis. Verder waren het vreemden. Dat was wel een beetje spannend, maar het was een leuke groep!
Zijn tweelingbroer bracht hem weg.Toen hij de douane door was, heeft B even op het toilet een traantje weggeveegd.

De vakantie in Turkije was geweldig. B houdt van water en van het strand en gelukkig waren er zwembaden. Ze gingen ook nog naar een waterparadijs, met grote en spannende glijbanen. Het was wel stom dat je niet je eigen drinken mee mocht nemen. Maar B snapte dat ook wel: dat waren inkomsten en dan verkochten ze daar helemaal niks.
Hij had ook een bootje gehuurd en was echt heel erg bruin geworden.

Nu was B weer thuis. Op onze vraag of vriendin C blij was met zijn terugkomst, werd het even stil.

B werd wat nerveus. C had helemaal niet laten merken dat ze B gemist had. Maar ze wilde wel een kadootje.
En gisteren wilde ze weer wat: loom elastiekjes, een hele doos vol van de So Low. En toen had ze heel lief gedaan tegen B en met hem gekroeld. En toen was hij het maar gaan kopen, maar eigenlijk wilde hij dat niet.
Want, zegt B, C wil altijd dat hij geld aan haar uitgeeft. En dat hij het ook niet zo erg zou vinden, als ze het uit zou maken.
Zelf durft hij het niet, bang voor haar reactie.

We hebben B aangeraden het met zijn ouders te bespreken of met zijn broer. En misschien wil iemand van de leiding er wel bij zitten. Het is zo'n goedsul en C is emotioneel zoveel sterker dan B.

Ik was gisteren graag met hem mee gegaan. Om het uit te maken en om C op haar lazer te geven.

UPDATE:
Net was B even in de winkel. We hebben nog even samen gepraat.
C was vandaag weer niet lief geweest, hij moest haar helpen met haar schoenen uit te trekken, maar ze is niet gehandicapt. Alleen in haar hoofd.
Morgen gaat hij naar zijn ouders, om met zijn moeder te praten en er wordt ook een keer met de leiding gepraat. Ik mag mee, dat zou hij wel fijn vinden....

Druk

Jaren geleden kwam er een schaatsbaan in Maassluis. Judith en Jeppe kregen schaatsjes met de kerst en ze gingen er schaatsen. Ik denk dat Judith 7 of 8 was geworden die kerst. Ik zette mijn kroost op een bankje en gespte de schaatsen dicht. Vier kleine schaatsjes. Na het laatste schaatsje werd er een groot been met een grote voet naar voren geschoven. Ik keek op en daar zat B. Een grote vent met een licht verstandelijke beperking. Of ik hem wilde helpen zijn schaatsen aan te doen. Tuurlijk wilde ik dat. Judith en Jeppe gingen gewoon hun gang en ik hielp B in zijn schaatsen en op het ijs.
B glunderde en ik kreeg een zwak voor hem.

Gisteren was B in de winkel. Hij kocht een kaart voor zijn tante. Die is vandaag jarig en dan moet ze een kaart hebben. Zondag gaat hij er taart eten, maar bij een verjaardag hoort een kaart!

Hij vertelt ook over zijn vriendin C. Hij is erg gek op haar, maar soms praat ze teveel. dan stuurt hij haar naar eigen kamer. Of hij gaat zelf weg. Maar je kan er niet altijd wat van zeggen, want dat is niet netjes. Hij vertelt me dat haar arm ontstoken is. Dat komt door een koe op de zorgboerderij, die had een kater in d'r kop.
 En dat het nu goed met hem gaat, dat het rustig is in zijn hoofd. Dat vind ik fijn om te horen, want soms is het heel druk in zijn hoofd. En dan komt hij even met me kletsen, om weer rustig te worden.

Op Goede Vrijdag wordt B 50. Net als z'n tweelingbroer, want die is op dezelfde dag geboren.
Ze gaan wat leuks doen samen. Broer heeft een verrassing voor B. Spannend vindt ie dat, want zijn broer kan goed verrassingen bedenken. Dat komt omdat zijn broer gewoon is in zijn hoofd.
 En hij viert zijn verjaardag op de woning en bij zijn ouders. B heeft er zin in, maar zal ook blij zijn als het voorbij is. Vanwege de drukte in zijn hoofd.

Ik hoop dat B een fijne verjaardag heeft en dat hij komt vertellen wat hij voor leuks gedaan heeft.

Toppie

Het is weer helemaal TOP in Nederland. Waarom?

Omdat er een top is in Nederland, het kan jullie niet ontgaan zijn. Wereldleiders worden ingevlogen,  hun eigen gepantserde voertuigen waren hen al voor gegaan. Wegen worden afgezet en daarmee ook op- en afritten. Zo is het wonderschone Hoofddorp vanuit Maassluis onbereikbaar. Gelukkig meldde van AnaarBeter al dat dit vanaf zondag 23 maart om 16u inging en de site van de gemeente Haarlemmermeer liet het 24uur eerder ingaan. Heel fijn en handig.

Wij moesten gisteren naar Hoofddorp. En dat kon ook wel hoor, maar via Utrecht en Amsterdam. Kortom het stukje waar ik normaal een klein uurtje over doe, zou me nu twee uur kosten. Twee uur heen en twee uur terug. Ik ga een andere keer. Jarig nichtje is een slimme meid en ze begreep het volkomen.

Nu merk ik in het altijd zo rustige Maassluis weinig van deze top, maar toen ik gisteren op de site van de gemeente Haarlemmermeer keek, vielen mij een aantal dingen op.

Zo zijn op afstand bestuurbare voertuigen verboden. Een drone snap ik nog wel, maar een autootje.....
Ook MOET iedereen vanaf 14 jaar een geldige IDkaart bij zich hebben. Ook als je de hond uitlaat, het oud papier weggooit of gewoon even met de buurvrouw staat te kletsen op straat. Alhoewel dat laatste dan eigenlijk niet mag, want dat is samenscholing.
Stilstaan op een fietspad mag niet en in sommige delen van Hoofddorp moet je eerst je bezoek bij de autoriteiten aankondigen. Een hele lijst invullen en dan mag het bezoek zich melden bij de controle posten.
En een bivakmuts of helm mag je ook niet ophebben. Dus hoe doe je dat als brommer- of motorrijder....

Het lijkt wel een oorlogsgebied!






Vooralsnog hoor je alleen dat de Chinese presidentsvrouw een tulp overgoten heeft met champagne (zonde) en het bloemetje is Cathay genoemd. Leuk hè? De Japanse premier is naar het Anne Frankhuis gegaan gisteren en de heer Obama gaat naar het Rijksmuseum. Kortom half Amsterdam wordt afgezet.

Over de kern van de top is nog niet gesproken. Namelijk wat doen ze met de kernwapens en hoe voorkomen ze dat deze niet in verkeerde handen vallen. Dat gebeurt vandaag en morgen. Tussen de ontbijten, lunches en diners door. Ik hoop dat ze er uitkomen.


En anders kunnen ze nog altijd dit geweldige en geestige boek lezen van Jonas Jonasson (ja, die van de honderdjarige man...): De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje.
Deze Zuid-Afrikaanse jongedame krijgt twee kernbommen in haar bezit en zie daar maar eens vanaf te komen...
Overigens ook een aanrader voor iedereen die gedwongen thuis zit omdat het werk of de universiteit onbereikbaar is. En voor iedereen die gewoon een leuk en goed boek wil lezen.

Jubileum

                             
                               
Judith en Jeppe waren nog maar kleine wurmen. Judith 4,5 jaar en Jeppe 1,5 jaar oud, toen hun vader en ik op 24 juni 2001 besloten uit elkaar te gaan. De reden is niet meer zo belangrijk.

Ik ga echt niet vertellen dat het de makkelijkste tijd van mijn leven was. Natuurlijk is het niet makkelijk geweest. Maar het is geen akelig en naar gebeuren geworden.

We vieren gezamenlijk de verjaardagen van de kinderen, zitten gezamenlijk op tienminutengesprekken en ook qua opvoeding zitten we redelijk opdezelfde lijn.
En zo denk ik dat ze niet heel anders zijn opgegroeid, dan leeftijdsgenoten, die niet uit een gebroken gezin komen.

Ik heb het de afgelopen 12,5jaar ook niet alleen gedaan. Ik heb steun gehad van familie en vrienden. Een luisterend oor van de een, een zwijgende, maar troostende schouder van een ander en een welverdiende schop onder mijn kont van een derde.

Ik heb een hoop geleerd. Over anderen, over het leven, maar vooral over mezelf.  Ik heb geleerd te vallen en weer op te staan. En dat dat vallen en opstaan gewoon bij het leven hoort. Dat heet namelijk overleven...

Maar ik heb ook geleerd dat ik best goed met mezelf kan vinden en dat ik dat voorlopig zo ga houden. En komt er iemand, ach dan is er wel plek in de herberg....

http://www.youtube.com/watch?v=Faf1ch7Q9XE
                             

Gewoontes en gedrag....

                         

     

Ik heb er altijd een beetje moeite mee. Met veranderingen. Daar moet ik aan wennen. Dat is niet erg, niemand heeft er verder last van. Alleen ik en omdat ik het normaal vind dat ik er een beetje moeite mee heb, heb ik er geen moeite mee.



Het is allemaal heel simpel, in de nacht van 26 op 27 oktober is de wintertijd in gegaan. Voor sommige mensen is het heerlijk! Een uurtje langer weekend, wat wil een mens nog meer...

Maar mijn biologische klok is verstoord. Dat komt allemaal wel goed, duurt een paar weken. Straks in maart heb ik er weer last van.



Maar de tijd is niet het enige wat er verandert. Ook in het dagelijkse thuisritme is er het een en ander veranderd. Omdat de korfbaltrainingen van het veld naar de zaal gaan, veranderen er dagen en tijden.

Trainingstijden, maar ook de dag dat Jeppe naar zijn vader gaat.

Met ingang van deze week zijn beide kinderen op dinsdag in Vlaardingen en heb ik het rijk alleen. Op woensdag zijn ze alletwee hier, maar dan is er om de week een korfbaltraining. Op donderdag is er iedere week een training en is Judith in Vlaardingen en Jeppe in Maassluis.



Daar moet ik dus ook even aan wennen en dus heb ik zondag maar een lijstje gemaakt.  Gewoon voor de rust. Een lijstje met wat we eten deze week. Alle boodschappen heb ik maandag gedaan, moet alleen nog de boontjes voor donderdag en broodjes voor vrijdag!



Vannacht werd ik wakker: heb ik genoeg appels voor de appelmoes en heb ik aan zes stoofpeertjes genoeg. Natuurlijk heb ik dat, maar ik heb er aan toegegeven en heb gewoon nog appels en peren bijgekocht...



Om het hele gebeuren heb ik vanmorgen smakelijk gelachen met Jennifer. Zij snapt dat en kan het relativeren. Ik weer wat rustiger, zij een leuke ochtend.



Komende zondag eten we met ons allen pizza. Normaliter maken we de pizza's op vers gekneed pizzadeeg. Maar we bedachten dat het goed was om daar dit keer kant en klaar pizzadeeg of Turks brood voor te gebruiken. Goed om eens van het normale pad af te wijken.



Ik pakte een blok en maakte een lijstje. Zei dat ik voor ham, kaas, salami, tomaatjes en gehakt zou zorgen. Jennifer zorgt voor de tomatensaus. Niks mis mee toch?



Jennifer verbleekte. Nee, dat kon niet. "Ik zorg voor de saus, vleeswaren en groente dingetjes. Jij zorgt voor de kaas en het gerulde gehakt. Dat moet, want dat doe je anders ook altijd....."

I have a dream...

Toen in januari Koningin Beatrix haar aftreden aankondigde, werden er meteen allemaal comités opgericht. Met acties voor op scholen, met speciale munten, met een niet meer nader te noemen koningslied en met een dromeninzamelingsactie!

Mensen konden hun droom voor Nederland insturen en een commissie zou de mooiste, beste en ontroerendste dromen uit kiezen. Dat werden er 300. Allemaal leuk en aardig, maar wat doe je er dan mee?

Nou das dus simpel: daar maak je een boek van. Wat foto's van de kroning erbij en je stopt er wat leuke tekeningetjes tussen. Dat boek laat je drukken in Duitsland, want de Duitse economie kan wel een Nederlands steuntje in de rug gebruiken.

Al een paar weken geleden kregen wij in de winkel de eerste post over dit Droomboek binnen. Namelijk een kaart dat het boek kwam. Daarna kwam er een pakketje met posters en het boekhandelsprotocol. In dat protocol stond precies vermeld wat wij als boekverkopers allemaal moesten doen en waar wij ons aan moesten houden. Daarna kwamen er dozen met boeken. Die moesten dichtblijven tot 5 september 18.00u. Eerder openmaken en boeken uitdelen werd bestraft. Niet met een koninklijke berisping, maar met een vorstelijke boete!
Dus wij lieten de dozen ongemoeid.

Op dinsdag 3 september kwamen de eerste mensen met een briefje. We komen ons gratis boek ophalen! Uh nee. U heeft het briefje niet goed gelezen! En zo gingen we drie dagen door....

Op donderdag hebben we geen koopavond en voor een gratis boek een extra koopavond inlassen is geen optie.

En zo werd het vrijdag 6 september half tien in de ochtend. Mijn collega Trudy en ik stonden er klaar voor. Bonnetje innemen, boek uitreiken. Zo simpel was het!

Mensen zonder bonnetje moesten we teleurstellen, wij moeten dat bonnetje ook weer inleveren. Dat stuitte op een muur van onbegrip, maar men bleef beleefd.

Om kwart over tien waren we er doorheen. Alle boeken opperdepop.

Briefjes gemaakt en op de deur geplakt, op de posters en het tegen de klanten gemeld.
Dit was namelijk stap 2 van het protocol:

*meld de klanten dat het boek op is
*meld dat de boeken op zaterdag 14 september weer uitgeleverd worden.
*vraag de klanten hun bonnetje goed te bewaren

Simpele actie dus.

En zo deden wij het dan ook. Sommige mensen reageerden begripvol, anderen vonden het jammer of raar en een verbijsterend aantal mensen reageerden kwaad en zelfs agressief!
En niet gewoon agressief, maar met vloeken en schelden. Zo heftig dat we de beveiliging erbij hebben gehaald. Gewoon voor onze veiligheid. 

Ik vond dat naar en raar. Het is een gratis boek! Gaat het dan alleen daarom, omdat het gratis is? Mag je je daarom zo raar gedragen, mensen uitschelden? Mensen die alleen maar aan het werk zijn en een tussenpersoon zijn. Mensen die je vertellen wanneer er een nieuwe lading komt. Mensen die er verder niks aan kunnen doen? 
Ik vind dat dat allemaal niet mag! 

En dus heb ik een droom en mijn droom is deze:
Ik hoop ooit wakker te worden in een wereld vol verdraagzaamheid, een wereld waar mensen respect hebben voor elkaar en luisteren naar een ander. Een wereld waar gedrag als het vandaag getoonde eerder uitzondering dan regel is.
Ik droom van een wereld.....

http://www.youtube.com/watch?v=zBwyXnE_Auc

belangstelling

We stellen de vraag allemaal weleens: Hoe gaat het met je?
En het wordt ons ook allemaal gevraagd en 99 van de honderd keer antwoorden we met: Ja, goed!
Het liefst met een uithaaltje in goed, zodat we eigenlijk zeggen JA GOEOEOED.
En altijd vragen we dan netjes: En met jou/jullie?

Laatst had ik het er met iemand over, iemand die alle recht had om te zeggen dat het slecht ging. "Weet je", zei ze, "ik zeg dan gewoon dat het RUK gaat. Dat is leuk! Mensen verschieten van kleur, beginnen te stotteren en maar een hele enkele enkeling vraagt verder!" 

Maar wil je altijd wel weten hoe het met iemand gaat en belangrijker nog: zijn anderen echt geinteresseerd in jouw wel en wee.
Ik, persoonlijk, moet mijn dag hebben en van familie en hele goede vrienden interesseert het me daadwerkelijk meer dan van een ander. Dat is gelukkig heel erg menselijk. Tenminste dat hoop ik maar.

Ik moet  eerlijk bekennen dat het ook bij mij soms een retorische vraag is. Vooral als ik  mijn dag niet heb. En als het mij gevraagd wordt, antwoord ik ook met: "Goeoeoed en met jou?"
Meestal lieg ik niet hoor, maar soms dus wel. En soms zeg ik: "Oh z'n gangetje, je kent het wel"

Soms wil ik op een rotdag zeggen dat het eigenlijk niet zo goed gaat, dat ik verrek van de pijn en eigenlijk niet weet hoe ik mijn arm moet houden. Maar dat doe ik dan niet, gewoon omdat ik niet wil klagen. 

Anderen hebben daar weinig last van, want aan de toonbank horen we altijd en ongevraagd de meest geweldige klaagzangen.Over spataderen, de crisis, het pensioen (mens, je hebt nog een pensioen), de stoelgang en de afgelopen weken het koningshuis.Wat een ellende hebben die mensen mee gemaakt en dan nu weer dit, ach ach ach...

En laten we het weer niet vergeten. Het Nederlandse Weer: Het is te warm, te droog, te klam. En over een paar weken waait het te hard en regent het weer. Wij, aan onze kant van de toonbank, glimlachen beleefd en zeggen ach en och en jeetje.

Hoe ik hier nu op kom? Vorige week had ik een klein dipje en dan kijk ik altijd even Alex Klaassen filmpjes. Vooral om het filmpje over het kinderfeestje moet ik erg lachen. Dus dat vrolijkte me weer op.

Maar onderstaand filmpje gaf weer hoe wij allemaal reageren op de vraag: Hoe gaat het met je?
http://www.youtube.com/watch?v=ES7fJYWdfwk